aftertime

after time

دانه دانه شن ها میریزند , زمان در حال سپری شدن است.
ثانیه ها در هوا معلقند و روزها از پس هم میگذرند و شما بیهوده به طلوع و غروب خورشید می نگرید.

.....دانه دانه شن ها میریزند.

دیروز را فدای امروز و امروز را فدای فردا میکنید . شما قومی هستید زمان را به فراموشی سپرده , شما مردمان زمان حالید

و زمان در حال سپری شدن است .

به خود آیید من چیزهایی می دانم که شما نمی دانید آینده ی شما آینده ی تاریکیست
من فردای شما را دیده ام , من فرستاده ی زمان بعدم , من در ورای زمان زندگی میکنم

و همچنان شن ها میریزند

بیاید و زمان را درک کنید , زمان تسکین دهنده ی دردهاست . به زمان اعتماد کن زمان شعبده بازیست که هر آن تو را به شگفتی وا میدارد . زمان اکنون از آن شماست اما فردا.......

ساعت شنی از حرکت ایستاد...

پنجشنبه نوزدهم بهمن 1385 توسط نمسیس |

فاصله

چشمانم را بستم و از دنیای خویش جدا شدم , دنیا آرامی که تا به حال به آن بالیده بودم . به جایی رفتم که زمان تابع مکان بود .
پاسی از شب رفته بود و برف آهسته میبارید و من خاموش و فارغ از تشویش نرم نرمک راه میرفتم , خوب یادم نیست تا کجاها رفته بودم ... خوب یادم نیست که ناگهان تو را دیدم , در کنار تخته سنگی نیم بر ساحل فتاده نیم دیگر در آب .
چند گام به سویت برداشتم اما تو چند گام به عقب برداشتی .... دوباره سعی کردم اما باز هم تو..... یک گام من یک گام تو
نگاهت کردم . لبخند زدی و گفتی یک بازیست . فاصله باید حفظ شود , درست نه فوت و سه اینچ

گفتم ولی آخر من.....
گفتی شرایط را درک کن

راه آمده را برگشتم , برای رهایی , دور شدن , راندن محدودیت ها, برای بازگشت به دنیای آرامم
از پشت سر گفتی قبل از این که به ندای قلبت گوش کنی فکر کن و جای پایت را برای یافتن شروعی دوباره دنبال کن

چند صد متر آن طرفتر برف همه چیز را پوشانده بود . صدایی از پشت پرسید جای پاهای تو را هم برف پوشاندست؟
به عقب نگاه کردم . تو آنجا بودی در نه فوت و سه اینچیم
خندیدم و گفتم بازی قشنگیست , فاصله را حفظ کن ...
آرام گفتی مرا دنبال کن راه را بلدم

هوم.... این یک پست معنا گراست .. خیلی سعی کردم خوب درش بیارم ولی نشد

دوست دارم بدونم هر کس چه برداشتی از این متن کرده و آیا کسی منظور اصلی منو فهمیده یا نه

جمعه ششم بهمن 1385 توسط نمسیس |