عظمتش زماني آشكار شد كه  آخرين چراغ را خاموش كردم و بعد از آن سكوت بود و سكوت بود و سكوت .

 تاريكي حكمراني ميكرد  ، گويي هيچ چيز وجود نداشت ، تا چشم كار ميكرد سياهي بود . چشمهايم را بستم ، باز بودنشان سودي نداشت ، گوشهايم تمامي احساس من بودند.

احساس كردم شب را دوست دارم ، نه براي سكوتش  كه براي تمام بي  خبرييش ، براي تمام نا آگاهيي كه در آن غوطه ور بودم. براي نديدن آن چه نمي خواستم

شب را انتخاب كردم و تو نيز مخالفتي نكرده  بودي . شايد  براي تو نيز سخت بود ، شايد تاريكي به تو نيز آرامش ميداد.

 براي تك تك اين لحظات انديشيده بودم . براي ديدار آخر ناگفته هاي بسيار داشتم .  هيچ گاه قصد نداشتم اندكي از با تو بودن را به هيچ بخشم . اما من ضعيف تر از آن بودم كه مي انديشيدم .اما افسوس كه تاريكي مرا فريفت. شب انچه را از آن وحشت داشتم از من دور کرد.

اشكهايت را نديدم ، نگاهت را درك نكردم و اي كاش تاريكي صدايت را نيز در خود فرو ميبرد .

 آري من شبانه و در اتاقي تاريك با تو بدرود گفتم .....