تا به حال داستان مردي را شنيده اي که آهسته ميرفت و پيوسته؟

اخر داستان را چه ؟ميداني که مرد هيچگاه موفق نشد؟

که در اواخر مسير کسي پيدا شد که از اون سريعتر ميرفت؟

که مهم نبود تا آن زمان کجا بوده و تا کي ميتواند سريع برود 

مهم اين بود که او آمد ,جلو زد و برد 

بيا اي روشن ، اي روشن تر از لبخند
شبم را روز کن در زير سرپوش سياهيها
دلم تنگ است

م.امید

و بدان دوست دارم در حالی که سرت را بالا گرفته ای برگردی . چرا که من اينجا نمی ایستم تا  ثانيه ها را براي بازگشت کسي که سرش به سنگ خورده باشد بشُمارم

                                به جوابي که نمي دهم توجه نکن  

                                                              و  چشمهاي بسته ام را ناديده بگير

نمي داني که چقدربعضي وقتها حرف زدن   سخت ميشود . درست مثل وقتي که تازه از خواب بيدار شده اي، زماني که ذهنت ميان خواب و بيداري تقسيم شده  است 
نمی دانی  که چقدر بعضي وقتها  دوست دارم چيزي نگويم , مثل صبحها که دهانم تلخ است ، گلويم خشک است , صبحهايي که خواب همه چيز است و  واي که اگر کسي خواب را به من ميفروخت بدون شک خوشبخت ميشد 
نمی دانی که چقدر بعضي وقتها  توضيح دادن سخت مي شود ، درست مثل اکنون ، اينکي که بسيار دوست دارم اعمالم حرفهايم باشند .آيينه اي شوم تمام قد درمقابلت تا اعمالت اعمالم را بسازند  و  حرف هايت حرفهايم را . آيينه اي شوم تا کارهايم توضيحي نداشته باشند ، آينه اي باشم تا خود را ديده باشي

آري دوست من تو به حرف زدنت ادامه بده،  بي شک تمامي حواس من پيش توست   

درست یا غلط بودنش را در طول مسیر لمس خواهم کرد و خواهم دید ،  اما چیزی در درونم می گوید ساز مخالف زدن اینجا جواب نمی دهد , همراه شو ...

عید رو به همتون تبریک میگم

اميدوارم بهترينها نصيبت شود ؛ نگران من هم نباش من خود بدترين ها را به جان ميخرم

                      و از اينجا خواهم رفت . به کجایش  چندان مهم نيست ، شايد به جهنم شايد به درک ...

     Almost left behind     

Suitcase of memories

times comes after times

ای برف نبار 

                  ای برف نبار بر زمین نفرین شده ی  ما ، نبار 

ای برف نبار، سفید نکن  ، تطهیر مکن ، زیبا نگردان 

ای برف نپوشان این زشتی های مارا  . زشتهای ما اندک نیستند  آنها تو را نیز زشت میکند ، ناپاک میکند  ، آب می کنندت 

 ای برف نبار  بر این مردمانی که نفرینت میکنند به سادگی ، برای اندکی خیس شدن،اندکی لغزیدن برای دقایقی که با خاطر تو از دست میدهند .

ای برف تو وجودت متعالیست ، همان جا که هستی بمان 

ای برف

         بارها

               و بارها

                         میگویمت نبار 

اما اگر خواستی بباری  دلت را خوش کن به شادی کودکانی که شبها برای باریدنت  دعا می کنند

آفتابم متولد شده است...

                         دمی پیش ، چندین ساعت ، چندین دقیقه

                                                                            و جهان را به سوی خود میخواند

در پس هر غروب چون عاشقی که از رفتن معشوق بسیار گریسته باشد  به خواب میروم و هر بامدادان همچون تمامی گلهای آفتابگردان فراز و فرودش را به نظاره می نشینم .

آفتابم متولد شده است ، برای آن چندمین باری که تعدادش نمیدانم

و  امروز درخشان تر از هر روز ، مرا بی تاب تر ازهر بار،   در خود محو میکند .

.

من در خراباتی زندگی میکنم که مردمش افسوس میخورند برای گذشته ای که گذشته و آینده ای که هنوز نیامده و شاید هرگز نیاید. مردمی دارد که به گمانم در تنهایی هایشان بسیار گریه میکنند و بسیاردوست می دارند  این گونه بودن را که پیله هایشان را محکمتر کنند ، خلوتهایشان را طولانی تر  کنند ، دوستانشان را برگزیده تر  کنند .  به سرعت در این راه  پیش روند و به اکراه آورند دست از بغل بیرون  اگر دست محبت سویشان  یازی .

 اینان دستهای خود را به سینه می فشارند ، گاردهایشان همیشه بسته اس ، همواره پیش میگیرند که پس نیفتند . تیغ می کشند که زخم نخورند ، این جماعت عکس خود در آینه می شکنند .

دیدارهایشان با یک سلام آغاز و با یک خداحافظ پایان می یابد ، شاید در آن میان برای برای تنوع یکدیگر را نیز متهم کنند .این مردمان همان هایی هستند که می پندارند اگر به خوبی دیروز باشند در ورطه ی تکرار افتاده اند .

در این خرابات  شیشه ها زود  می شکند مانند  دل ساکنانش  و دیوارها زود  فرو میریزد همچون آبروی مردمانش. اینجا داستانهای زیادی در پس هم می گویند و زود فراموش می شوند دوستی ها در پس چهره ی مصلحت ها .

این خرابات زمانی سبز بود ،  زمانی نه چندان دور ، اما خیلی زود  زرد شد ،خیلی زود  خشکید و من دیگر به بعد آن نمی اندیشم . اینان را به حال خود رها میکنم ، بگذار باقی مانده ی این دیوارها نیز فرو بریزد ،  اما یک چیز هنوز مرا آزار میدهد که من و یا شاید ما ( چون هستند کسانی در بین آنان که میدانم  اصل را فراموش نکرده اند تا فرع آنان را بازی دهد) خواهیم نشویم همرنگ ، رسوای جماعت شیم؟

از امروز دانستنم را انکار ميکنم و ندانستنم را اقرار


                                        آنگاه ببينيم تو راضي تر خواهي بود يا من

خواب دیدم که بزرگ شده ام ؛ بزرگ ِبزرگِ

تو هم در خوابم بودی ، تو هم بزرگ شده بودی . بزرگ ِ بزرگِ

.یا نشناختیم یا ندیدیم  اما من خیلی سریع شناختمت ، از بین ازدحام جمعیت ، از بین توده ی مردم .از بین سیل آدمهایی که می آمدند و میرفتند .

 همان چشما ، همان نگاه  همان لبخند بچه گانه اما دوست داشتنی . همان خیره شدن های خاص که خورد میکرد؛ در هم میریخت .

دست دختری کوچک در دستانت بود . انگار خودت بودی . خودی که مال سالها پیش بود  زمانی که من حتی تو را نمیشناختم

تصوری از آنچه در آینده خواهی شد نداشتم ، ندارم ، نخواهم داشت . اما مطمئنم تو همانی خواهی شد  که داشتم میدیدم

دخترت دستت را میکشید و گریه میکرد. تو دستش را میکشیدی و میخندیدی و من در تلاشی بی پایان بودم برای جلب توجه . برای نشان دادن خودم

خواب خوبی بود . همه چیز عادی بود  ، همان طور که میشد تصور کرد همان طور که میتوانست باشد . همان طور که از یک خواب خوب انتظار داری . اما یک چیز غیر عادی بود . یک چیز رفته رفته رویای مرا به کابوس تبدیل میکرد. یک چیز از قبل پیش بینی نشده بود.

آن غریبه . او که امد  و دستت را گرفت ، او که آمد و  با هم رفتید . آن هنگام که من تقلا میکردم برای دیده شدن و این سوال بارها در ذهنم چرخ خورد که مگر ما قرار نگذاشته بودیم برای همیشه برای یکدیگر باشیم.

به محض بیدار شدنم به سراغت می آیم . قول و قرارمان را به یادت میاورم . برای کار نکرده مجازاتت میکنم و برای آنچه نیامده حساب میخواهم .اما فعلا کارهای مهمتری دارم . میخواهم بدانم این غریبه کیست......

 امسال هر پیام تبریک عید بیشتر از این که خوشحالم کنه ناراحتم میکنه 

 هیچ چیز هیجان انگیزی توی تحویل سال نمیبینم

 همه چیز خوبه اما من حس خوبی ندارم

                                         ای خدای دگرگون کننده دلها و دیده ها
                                                  ای تدبیر کننده روز و شب
                                         ای دگرگون کننده حالی به حالی دیگر
                                          حال مارا به بهترین حال دگرگون کن

شاید چند ساعت دیگه این طور نباشم ....

سال نو همتون مبارک

همیشه از جانب کسایی دعوت میشم که  نمیتونم دعوتشون رو رد کنم

اول اینکه چرا من همیشه با همه چیز راحت کنار میام؟ چرا بعضیا راحت کنار نمیان؟ چرا من از خیلی از دوروبریام بدبخت تر نیستم . اصلا چرا خیلی از دوروبریام از من بدبخت ترن؟ و من نمیدونم واقعا هستن یا خودشون رو این طوری نشون میدن . چرا یک سری چیزای بی اهمیت برای بعضیا با اهمیت میشه .چرا بعضیا هنوز غوره نشدن مویز میشن؟ چرا وقتی ظرفیت چیزی رو ندارن دنبالش میدوئن؟

چرا من این قدر خجالیتم؟ اگه خجالتی نبودم چیکار میکردم؟ الان اینجا بودم؟ میدونم 180 درجه  نه ولی 80  درجه  با اینی که الانم فرق داشتم . چرا بعضیا این قدر مزخرفن؟ چرا بعضیا اینقدر خوبن؟ چرا رضا دوست داره به همه کمک کنه؟  چرا همه خودشون رو خط خطی میکنن؟ چرا کنکور اینقدر مزاحمت ایجاد میکنه؟ چرا هر سال چند تا از دوستام کنکورین ؟چرا من دلم میخواد کار میلاد جور نشه و نره؟ چرا من اینقدر خود خواهم؟ چرا سینا برنمیگرده ایران؟

چرا من یک دفعه اینقدر سرم شلوغ شد؟ چرا از بیکاری مطلق به مشغله ی مفرط رسیدم؟ چرا منی که این قدر روسازی رو خوندم اخر بهم دادن 9.5؟ چرا من این قدر ساده ام؟ چرا این قدر تنبلم ؟ چرا این قدر از دردسر فراریم ؟ چرا همیشه کوتاه میام؟ چرا  زود به افراد اعتماد میکنم؟ چرا هر چیزیو به هر کسی میگم؟ چرا نمیتونم یک چیزیو تو دلم نگم دارم؟ چرا لذت گفتن یک چیزی که میدونم عواقب بعدیش اصلا لذت بخش نیست همیشه به نگفتشن پیروزه؟

چرا

      چرا

            چرا

اينك اينجا ايستاده اي ؛ سراپا گناه،سراپا تقصیر، در پيشگاه همه

متحير به ديگران مي نگري شايد آنها تورا بفهمند . اين كه بي گناهي ، اين كه تقصيري نداشته اي ، اين كه اين دادگاه را درك نميكني ...

اما خود خوب ميداني دير شده است و تو محكومي ، محكوم به تحمل سي ضربت  ، مجازاتي كوچك براي تمامي گناهان بزرگت .

اولين ضربه براي آ نكه  ناخود آگاه آمدي

دومين ضربه براي آنكه  بي خبر ماندي

سومين ضربه براي آنكه خود خواسته جا باز كردي

چهارمين ضربه براي آنكه بي اجازه ماندگار شدي

پنجمين ضربه براي آنكه بي اراده دل بستي

ششمين ضربه براي آنكه با اراده دل بردي

هفتمين ضربه براي آنكه با منت محبت كردي

هشتمين ضربه براي آنكه بي منت  محبت خواستي

نهمين ضربه براي آنكه بي تكليف دوست داشتي

دهمين ضربه براي آنكه  بي حساب دوست داشتن خواستي

يازدهمين ضربه براي آنكه بي دليل عاشق گشتي

دوازدهمين ضربه براي آنكه  بي منطق معشوق شدن طلب كردي

سيزدهمين ضربه براي آنكه ناخواسته  وابسته گشتي

چهاردهمين ضربه براي آنكه ناخواسته وابسته كردي

پانزدهمين ضربه براي آنكه بي مهابا پيش رفتي

شانزدهمين ضربه براي آنكه پياپي رنگ عوض كردي

 .

.

.

.

.

..

بيست و ششمين  ضربه براي آنكه بي رحمانه  دل كندي

بيست و هفتمين ضربه براي آنكه بي رحمانه از دل راندي

بيست و هشتمين ضربه براي آنكه آنگاه كه نخواستندت خواستي

بيست و نهمين ضربه براي انكه  آنگاه كه خواستندت نخواستي 

و واي بر آخرين  گناه  كه تكرار هر آنچه كردي است از ابتدا

اين است تمامي آن سي ضربت

بدان تازيانه ات را آنان مينوازند كه مدتهاست تازيانه ات را خورده اند و مطمئن هستم تك تكشان در دل برايت دعا ميكنند باشد كه تازيانه ها سهل تر بگذرند .

لعنت به اين مردمان عاشق..............

                   خداوند به آنان صبر دهد..............

خودتو معرفی کن:

 اول از همه و مهمتر از همه خجالتيم . حالا تو ميگي نيستم و خيلي پرروام  ديگه نظر توئه ولي شناخت من توي 22 سال زندگي از خودم به نظرم از شناخت دو سه ساله ي تو بهتره .

بعد از اون ميشه گفت خيلي حساسم . بگن بالاي چشمت ابروئه بهم برميخوره كه بسته به شرايط كاراي مختلفي ميكنم از جمله مقابله به مثل ، به خاطر همينه كه خيلي منتقم هستم . اصلا نمسيس رو هم به خاطر همين اخلاق مزخرفم انتخاب كردم .حالا بماند كه به همون حساسي كه هستم به همون اندازه هم زود عصبانيت و  غيضم فروكش ميكنه . به طوري كه به جرات ميتونم بگم  توي 90 درصد موارد هيچ گونه انتقامي صورت نميگيره .

مقدار زيادي خود نما و مقدار زيادي فروتنم . خود نمام جوري كه دوست دارم خودم رو بالاتر از بقيه نشون بدم و فروتنم به صورتي كه دوست ندارم مستقيم بگم اين موضوع رو بلكه دوست دارم  خود طرف بفهمه .

علاقه ي زيادي دارم كه به بقيه نشون بدم اطلاعاتم بالاست كه البته اينم برميگرده به خودنما بودنم . اين كه چيزاهايي ميدونم كه  بقيه نميدونن و عنوان كردنشون و بي خبري بقيه  از موضوع خيلي لذت بخشه .

از طرفي دوست ندارم  جلوي خودم ازم تعريف كنن . دوست دارم هميشه پشتم تعريف باشه تا جلوم . ذكر و خير رو ترجيح ميدم .

تا حدودي ميشه گفت كنجكاوم كه اينم برميگرده به علاقه براي دونستن چيزهايي كه بقيه نميدونن كه اونم برميگرده به خودنمايي و كلا من هر چي اخلاق حسنه دارم يك طرفش به اين خودنماييه بنده .

تا حدودي نازك دلم چون دلم براي زمين و زمان ميسوزه . از دوستام گرفته تا فاميل و بقال سر كوچه و تيم فوتبال مالديو و كلا هر چيز و كسي كه يك مشكلي براش به وجود مياد و يكي هم نيست بگه بدبخت خودت مشكلاتت بيشتره كه

متنفر از  دسته بندي افراد از نظر مالي  و متنفر از كسايي كه از روي ظاهر يكي در موردش قضاوت ميكنن مخصوصا اگه طرف وضع ماليشم خوب نباشه كه باز اين برميگرده به اون دلسوزيه براي همه

يك جورايي اينده نگر  طوري كه در اكثر موارد حرفي رو كه ميخوام بزنم كاري رو كه ميخوام انجام بدم و مقصدي رو كه در نظر دارم رو از جنبه هاي مختلف بررسي ميكنم  . خيلي پيش اومده حرفهايي كه قصد داشتم به كسي بزنم رو از قبل آماده كردم بر خلاف خيليا كه ميگن شروع كني حرف مياد كه البته از نظر خودم و مامان و بابام اين برميگرده به اون خجالتي بودنه و اعتماد به نفس كافي نداشتنه كه هميشه اينده رو به حال ميارم تا تمامي جوانبش رو بررسي كنم تا يك وقت با يك حركت از قبل پيش بيني نشده رو به رو نشم . همين كارم باعث ميشه  خيليا منو منفي بدونن كما اين كه تازگيا خيلي اين حرفو شنيدم   . فكر كردن به اين كه اگه اين طوري بشه اگه اين اتفاق بيفته و يا اگه اين حرف زده بشه چيزي كه من بهش ميگم آينده نگري اما خيلياميگن فكر كردن به جنبه ي منفي و يا منفي نگري.

خيلي وقت شناسم .توي 99 درصد  قرارام به موقع و يا زودتر ميرسم . و هميشه ترجيح ميدم يك ربع زودتر برسم تا اينكه 5 دقيقه ديرتر برسم . گرچه  دوستان بدقولم يكم منو بد عادت كردن

تغيير رو دوست ندارم ، نه به خاطر ذاتش چرا كه هميشه معتقد بودم تحول خوبه ، بلكه به خاطر صلب آرامشي كه به همراه داره . به خاطر عوض شدن روزمرگيي كه بهش عادت كردم و به خاطر برهم خوردن برنامه هاي قديم . با اين وجود اخيرا دست به تغيير بزرگي زدم كه به نظرم زندگي آيندم رو عوض ميكنه  و اينجاست كه زمان همه چيز رو معلوم ميكنه

يك سري خصوصيات خوب ديگه هم دارم  از قلم افتادن :d

به مقدار بسيار بالايي موذي هستم اما خب بهتون اين اطمينان رو ميدم هيچ وقت بد كسي رو نميخوام

هميشه از نه گفتن ميترسيدم و خيلي وقتا سر همين نه نگفتنا توي دردسر و بدبختي افتادم

كارام اكثرا عقليه نه دلي . بيشتر فكر ميكنم و يك كاري رو ميكنم تا اين كه  دلم بخواد و اون كار رو انجام بدم . سر همينه كه كم احساساتي ميشم و خيلي كم تحت تاثير قرار ميگيرم . شايد يك چيزي و يا يك حرفي رو بقيه اون قدر تاثير بزاره كه گريه كنن و يا عصباني بشن اما من مطمئنا نصف اون حالتي كه به اونا دست ميده رو خواهم داشت

خيلي شد . من خودم الان شرمنده ام ولي حالا كه قراره بگم بزارين تا ميتونم كامل بگم .

فصل مورد علاقه :

 بهار شايدم تابستون . سرماييم واز گرما بيشتر از سرما استقبال ميكنم ، توي تابستونشم من پتو ميندازم رو خودم تا گردنم هم ميكشمش بالا  ، از برف و بارون و باد وهمه اينا هم بدم مياد . همون توي كوه بباره سدا پر شن بسه . از زمين يخ زده هم نفرت دارم . زمستون يك حسن داره اونم اينه كه كاپشن ميپوشم يكم چاق تر به نظر ميام   .   ((: حالا حكمت اين كه خودم چله ي زمستون به دنيا اومدم رو نميدونم

رنگ مورد علاقه :

همه رنگا جاي خودشون قشنگن . اگه قشنگ نبودن اصلا نبودن . ولي خب بيشتر آبي رو دوست دارم چون آرامش ميده و منم كه خوراكم آرامشه

غذاي مورد علاقه :

خيلي بد غذام . هر چيزي رو نميخورم . حالا چرا كلا از يك غذا بدم اومده رو نميدونم  چون تا يادمه من غذايي كه الان نخوردم رو هيچ وقت قبلا نخوردم  .  چيزي كه دوست داشته باشم هم زياده ولي شايد  ماكاروني رو بيشتر بخوام

موسيقي مورد علاقه :

هر چي . سبك خاصي  رو نميشه انتخاب كرد . اما از اهنگايي كه توش دادو بيداد داره بدم مياد حالا ميخواد بهترين خواننده با بهترين صدا خونده باشه

بدترين ضد حالي كه خوردم :

 زياد بوده . ولي يك بار سر يك جرياني مچم گرفته شد خيلي بد بود اصلا دوست ندارم اون روز دوباره تكرار بشه . بماند كه هر ضد حالي جاي خودش بد بوده و الان شايد نشه حال و هواي اون روز رو دوباره تجسم كرد . يك ضد حال ديگه هم  جدا شدن از يكي از صميميترين دوستام  بود ، اولين دختري كه به صورت جدي باهاش دوست بودم ، نه در حد سلام و احوال پرسي و هفته اي يك بار ديدن   و البته دوست دخترم هم نبود . جدا شدن نه به اون معنا اما  طوري  شد كه بينمون فاصله افتاد و اون صميميته از بين رفت و با اين كه هنوز از حال هم خبر داريم و براي هم نوشابه هم باز ميكنيم اما خودمون هم ميدونيم ديگه مثل قبل نيست. يك خنده دارشم وقتي بود كه فهميدم همه ي دانشجوهاي عمران دانشگاه آزاد پسرن و دانشكده ي ما هم فقط بچه هاي عمران و مكانيك بودن

ناشیانه ترین کاری که کردم:

 زدن تلفن به پریز برق :)) . و گفتن یک حرفی به یکی از دوستانم که فکر میکنم اونقدر احمقانه و خام بود که روی تصمیمای بعدیش خیلی تاثیر گذاشت گرچه خیلی  در ماسمالی کردنش سعی به عمل اوردم

بدترين خاطره ام :

 وقتي رتبه ي كنكور سراسريم رو ديدم خيلي توي ذوقم خورد  نتيجه با اون جيزي كه فكر ميكردم خيلي فرق داشت . يكي دوتا خاطره ي بدم دارم برميگرده به دوستيم با افرادي كه به هم خورد و بعدش تا مدتي حال و احوال درست حسابي نداشتم .

بهترين خاطره ام :

خاطره ي خوب زياد داشتم ولي شايد يكيش روزي بود  كه فهميدم دانشگاه قبول شدم   و لازم نيست يك سال ديگه  وقت و اعصابم رو براي درس خوندن بزارم حالا ميخواد آزاد باشه و كلي هم پول بگيره  . روز خيلي خوبي بود . فكرم بعد يك سال اون قدر آزاد شد كه رو هوا بودم . نگاه هايي كه اون روز روم بود رو هيچ وقت فراموش نميكنم . يك جورايي سربلند بيرون اومدن از يك امتحانه . شايد خيلياتون بخندين و با خودتون بگين آزاد اين حرفا رو نداره اما خب هر كسي به اندازه ي زحمتي كه ميكشه نتيجه ميگيره . صرف نظر از اين كه همين آزاد تهرانشم  خيليا قبول نميشن

كسي كه بخوام ملاقاتش كنم :

دوستاني كه الان دارم رو كه ميبينم و اگه قرار بود نبينمشون دلم براي خيلياشون تنگ ميشد و اسم همشون مياومد اينجا اما جز اونا  ملاقات با خيلي ها رو از سر كنجكاوي دوست دارم  وخيليها رو از سر دلتنگي و  خيلي ها رو شايد بشه گفت آرزو ميكنم :  زيگموند فرويد ، نيوتن ، برادران رايت ، سهراب سپهري ،مايكل كورتو ، كوروش  و داريوش ، پوتين ، حضرت محمد ، كرنبريز ،  هانا ، پرستو  ، دختر عموم   و   و   و ....

كسي كه نخوام ملاقاتش كنم :

شخص خاصي نيست . صدامشم من دوست دارم ببينم از نزديك  . خوشبختانه تا حالا كسي پدر كشتگي در حقم نكرده نخوام ريختش رو از پايه ببينم

برای کی دعا میکنم :

معمولا براي خودم و خانوادم دعا ميكنم . بيشتر خودم . خودم رو خيلي لايق دعا ميدونم چون از مشكلات خودم با خبرم . براي خودم دعا ميكنم چون دارم براي خودم دعا ميكنم ، اما  جداي از خودم  كلا  براي هر كسي كه ببينم نياز  داره . بعضي وقتا هم يكي يك كاري ميكنه من حال ميكنم بدون اين كه خودش بفهمه براش دعا ميكنم خدا عوضش رو بهش بده

موقعیت من در 10 سال آینده:

 يك فرد بسيار موفق و پولدار ، كل خانواده و فاميل بهم افتخار ميكنن . اسمم رو خيليا خيلي به كار ميبرن . احتمالا دو سه سالي هست ازدواج كردم و زندگيم خيلي عاليه  چون ميگن پول همه چي مياره . احتمالا با  خيلي از دوستاي الانم در ارتباط نيستم چون من عادت مزخرف از دل برود هر  آن كه از ديده برفت رو دارم . اگه كسي رو براي يك مدتي نبينم كم كم فراموشش ميكنم و بعد از اون وقتم رو براي افرادي كه جاي اون رو گرفتن ميزارم . بنابراين خيلي كم پيش مياد دوباره برم طرف اون فرد و ازش خبري بگيرم . اما اگه اون بياد استقبال گرمي ازش ميكنم . چيزي كه بارها برام اتفاق افتاده .

خیلی به ادامه دادن و این حرفا پایبند نیستم همه هم تا  الان توی بازی شرکت کردن

بگذار اندكي با خود باشم .

زمان در حال سپري شدن است و من بيهوده گذرش رو به نظاره نشسته ام.

 افسوس میخورم از آنان که چنان مي انديشند گويي همه چيز ميدانند و همگان نادانند .

افسوس میخورم از آنان که  اصل را در سطح میبینند

 گاهي سكوت همه چيز را درست خواهد كرد

بگذار اندكي در خود باشم ....

******************************

معذرت از اونایی که کامنتشون با پست قبلی پاک شد

عظمتش زماني آشكار شد كه  آخرين چراغ را خاموش كردم و بعد از آن سكوت بود و سكوت بود و سكوت .

 تاريكي حكمراني ميكرد  ، گويي هيچ چيز وجود نداشت ، تا چشم كار ميكرد سياهي بود . چشمهايم را بستم ، باز بودنشان سودي نداشت ، گوشهايم تمامي احساس من بودند.

احساس كردم شب را دوست دارم ، نه براي سكوتش  كه براي تمام بي  خبرييش ، براي تمام نا آگاهيي كه در آن غوطه ور بودم. براي نديدن آن چه نمي خواستم

شب را انتخاب كردم و تو نيز مخالفتي نكرده  بودي . شايد  براي تو نيز سخت بود ، شايد تاريكي به تو نيز آرامش ميداد.

 براي تك تك اين لحظات انديشيده بودم . براي ديدار آخر ناگفته هاي بسيار داشتم .  هيچ گاه قصد نداشتم اندكي از با تو بودن را به هيچ بخشم . اما من ضعيف تر از آن بودم كه مي انديشيدم .اما افسوس كه تاريكي مرا فريفت. شب انچه را از آن وحشت داشتم از من دور کرد.

اشكهايت را نديدم ، نگاهت را درك نكردم و اي كاش تاريكي صدايت را نيز در خود فرو ميبرد .

 آري من شبانه و در اتاقي تاريك با تو بدرود گفتم .....

 در فراسوی نادیدنیها چیزهایی در جریان است ....
  

چهره اش هیچ چیز را نشان نمی داد , احساس در او مرده بود...

با چند سوال ابتدایی شروع کردم

چه رنگی را دوست داری؟

-سیاه

چه فصلی را؟

-زمستان

لحن تلخی داشت . امید را در صدایش نمیافتم

پرسیدم چرا؟

-به خاطر شکوهش .به خاطر یک رنگیش. به خاطر سرمایش!!!

. از افرادی که همه چیز را به دید بد نگاه میکردند بیزار بودم . سوالات دیگر را فراموش کردم.

پرسیدم چرا اینقدر غمگین؟

گفت چیزی برای شاد بودن نمیبینم

گفتم سخت میگیری .چیزاهای کوچک را برای خود بزرگ نکن .زندگی آنقدرها که فکر میکنی بد نیست

گفت واقعا این طور فکر میکنی؟

با سر تائید کردم

ادامه داد اما من اینگونه فکر نمیکنم

میگوئی زندگی زیباست , تقدیر بی رحم نیست, سرنوشت بازی عادلانه ای دارد در حالی که من دوستی دارم که تمام عمرش را روی صندلی چرخدار سپری کرده است . او معنای راه رفتن را نمیداند و هیچ گاه  لذت دویدن را تجربه نکرده است .دختری را میشناسم که خواهرش را از دست داد درست در زمانی که داشت معنای زندگی را  می فهمید . پدری را میشناسم که در فقر دست و پا میزند اما تمام فکرش حفظ آبروست و چه سود که بارها در مقابل خواسته های فرزندانش تحقیر گشته . پسری را میشناسم که ناپدریش هیچ گاه جای پدر را برای او پر نکرده است...........

با حرفهایش فریاد میزد  تو هیچ چیز نمیدانی و  من هیچ چیز برای دفاع از گفته هایم  نداشتم .  من صحیح و سالم بودم , پدری داشتم که هیچ گاه از لحاظ  مالی مشکل نداشت , خواهرم شاد تر از هر زمانی در کنارم بود و خوشبختی را در ذره ذره ی وجودم حس میکردم.

سعی نکردم دل داریش بدهم , سعی نکردم از چیزهای خوب بگویم. سعی نکردم او را قانع کنم که اشتباه میکند .هر چه میگفتم خام بود  ِ هر چه میگفتم شعاری بیش نبود پس به او اجازه دادم در تنهایی خود بیندیشد

از او دور شدم و شعری را که ناخود آگاه بر زبانم جاری شده بود زمزمه کردم

و خداوند غضب کرد بر آنان که به او تهمت بیجا بستند

که بگفتند زمین زیبا نیست

زندگی سخت به  ما میگذرد

آسمان تاریک است  ....

تو  خوب بودی , دیگران خوب بودند, من نیز خوب بودم.

تو شاد بودی و خوب بودی , دیگران شاد بودند و خوب بودند , من شاد بودم و خوب بودم

تو غمگین گشتی و دیگر خوب نبودی, دیگران غمگین گشتند و دیگر خوب نبودند , من غمگین گشتم اما باز هم خوب بودم

خوب بودن جزئی از من بود , من برای خوب بودن زاده شده ام .

تا آنجا که به خاطر می آورم . از همان ابتدا , دو راهی خوب و بد , آغازین روز تشخیص . من نیکی را انتخاب کردم و همواره آن را ترجیح دادم , به یاد نمی آورم کسی را آزرده باشم , به یاد نمی آورم کسی را از خود رانده باشم , به یاد نمی آورم تا به حال قلب کسی را شکسته باشم .لوحه ام صاف است و صاف .

من سعیم را کردام , منی که خوب بودن برایم باید بود  , منی که بسیار به دیگران می اندیشیدم , تفکرها و واکنش های آنان , منی که شخصیتم را دیگران ساختند و من هیچ گاه این را نفهمیدم.

من آنچه آنها میخواستند بودم و حدود را میشناختم , اما کم کم دیدم و به من نشان دادند که خوبی مطلق نیست, خوب بودن همه چیز نیست   ,خوبها را ساده می انگارند . خوبها یکنواختند و از همه بدتر  بدها   محبوبترند.

اکنون من به دنبال روزنه ای برای فرارم , برای بازگشت راه رفته , بازگشت به همان دو راهی و  شروع دوباره . این آغاز یک پایان نیست این بازگشتیست به گذشته

به آنچه خواهد آمد اعتمادی نیست من فقط میدانم از خوب بودن ارضا شده ام

ولی افسوس اکنون
همگی بیمارند ....همگی مینالند

من دوستانی دارم که به صد دشمن از آنها التجا بردن

من نفهمیدم فرق دیروز از امروز چه بود
اما یک نفر با من گفت

دوستی ها زمانی بد شد که دوستان دوست تر شدند

خيلي ها گفتند تو نزد او بروي  .گفتی شکسته ام اما نه آن قدر که به سراغش بروم . به او احتياج داشتي اما او بايد خود مي آمد. خداوند بايد او را به آمدن راضي ميکرد و شايد او خداوند را!!!!!

زمان گذشت و گذشت . بديها خوب شدند , تيرگي ها روشن شدند  و افراد چهره عوض کردند . سختي ها از بين رفتند و تو خواستي مجددا روي پاهايت بايستي
و آن هنگام بود که او آمد . درست زماني که آمدنش سودي نداشت , زمانی که از خواندنش دست برداشته بودی

بی احساس با او روبه رو شدی, بهت زده نگاهش کردی .ناباورانه دستان سردش را فشردی , اما او به تو لبخند زد
خوب به یاد دارم به درون خانه راه نمایی اش نکردی او خود داخل شد.
از آن به بعد هر چه بین شما گذشت را کسی نمی داند و آنچه بین شما گفته شد را کسی نشنید  . اما همگان دیدند مرگ از  لحظه ای که از خانه ات بیرون آمد  همواره در کنارت بود تا هر وقت خواندیش اجابت کند........

.....دانه دانه شن ها میریزند.

دیروز را فدای امروز و امروز را فدای فردا میکنید . شما قومی هستید زمان را به فراموشی سپرده , شما مردمان زمان حالید

و زمان در حال سپری شدن است .

به خود آیید من چیزهایی می دانم که شما نمی دانید آینده ی شما آینده ی تاریکیست
من فردای شما را دیده ام , من فرستاده ی زمان بعدم , من در ورای زمان زندگی میکنم

و همچنان شن ها میریزند

بیاید و زمان را درک کنید , زمان تسکین دهنده ی دردهاست . به زمان اعتماد کن زمان شعبده بازیست که هر آن تو را به شگفتی وا میدارد . زمان  اکنون از آن شماست اما فردا.......

ساعت شنی از حرکت ایستاد...

دوست دارم بدونم هر کس چه برداشتی از این متن کرده  و آیا کسی منظور اصلی منو فهمیده یا نه

این کارا چیه آخه؟ ولی چون من برای دوستان ارزش قائل هستم خوب مینویسم

1: از این که جلوی یک جمع صحبت کنم خیلی بدم مییاد شایدم میترسم نمیدونم کلا هیچ وقت دوست ندارم کانون توجه باشم و ملت منو نگاه کنن مثلا اگه یک جایی فیلمبرداریی چیزی هم باشه همیشه راهم رو کج میکنم یک وقت تو دوربین نیفتم

2: از دعوا کردن به شدت بدم می یاد به نظرم یکی از بی کلاس ترین کار هاست  برای همین فکر نکنم کلا توی عمرا به اندازه ی انگشتان دست دعوا کرده باشم  عاقل هیچ وقت از این وحشی بازیا در نمیاره

3: از این که ازم تعریف کنن خیلی خوشم مییاد بعضی وقتها از عمد یک کاری میکنم طرف تعریف کنه ولی بعضی وقتا  اوضاع یک جوری پیش میره بعدش پشیمون میشم

4:به کسی که باهاش صمیمی هستم خیلی اعتماد میکنم  البته تا حالا  سر این موضوع به مشکلی برنخوردم

5:زیاد تو رو در بایستی قرار میگیرم و یک کارایی که دوست ندارم رو به خاطر دوستام انجام میدم

6: خیلی بد غذام و تقریبا از نصف غذاها خوشم نمییاد

چه معنی داره چیزی که تا حالا نگفتیم رو بگیم خوب حتما نمیتونستیم بگیم که نگفتیم دیگه

از اونجایی که همه ی اونایی که میشناسم توی بازی شکرت کردن پس من اسم کسی رو نمینویسم

خوب وبلاگ قبلیم  به دیار باقی شتافت بعد از یک وقفه( منتظر بودم قالب بسازن برام) دوباره شروع میکنم

جا داره از دوستانم محمد و حمید که زحمت ساخت قالب رو کشیدن تشکر کنم