به جوابي که نمي دهم توجه نکن  

                                                              و  چشمهاي بسته ام را ناديده بگير

نمي داني که چقدربعضي وقتها حرف زدن   سخت ميشود . درست مثل وقتي که تازه از خواب بيدار شده اي، زماني که ذهنت ميان خواب و بيداري تقسيم شده  است 
نمی دانی  که چقدر بعضي وقتها  دوست دارم چيزي نگويم , مثل صبحها که دهانم تلخ است ، گلويم خشک است , صبحهايي که خواب همه چيز است و  واي که اگر کسي خواب را به من ميفروخت بدون شک خوشبخت ميشد 
نمی دانی که چقدر بعضي وقتها  توضيح دادن سخت مي شود ، درست مثل اکنون ، اينکي که بسيار دوست دارم اعمالم حرفهايم باشند .آيينه اي شوم تمام قد درمقابلت تا اعمالت اعمالم را بسازند  و  حرف هايت حرفهايم را . آيينه اي شوم تا کارهايم توضيحي نداشته باشند ، آينه اي باشم تا خود را ديده باشي

آري دوست من تو به حرف زدنت ادامه بده،  بي شک تمامي حواس من پيش توست